Sevgili dostlar, öncelikle Cumhuriyet Bayramımızın 103. yıldönümünü gönülden kutluyorum. Türk milleti için bu büyük gün; milli birlik, beraberlik ve toplumsal dayanışmanın en güçlü simgesidir. Bize Cumhuriyeti armağan eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ruhu şad olsun.
Milli bayramlar, bir milletin hafızasını tazelediği, tarihine ve geleceğine sahip çıktığı müstesna günlerdir. Bayram dediğin coşkuyla, sevinçle, hep birlikte meydanlarda ve halkın içinde kutlanır. Bir dönem bayramların salonlara hapsedilmesinden yakınırken, bugün ne yazık ki milli bayramların adeta kutlanamaz hale geldiği bir noktaya tanıklık ediyoruz. Oysa milli bayramları “sudan” sebeplerle sekteye uğratmak, milletin yaşama sevincini ve birlik ruhunu zedeler. Acının ve kederin panzehri bayramlardır; insanları hayata ve geleceğe bağlar.
İnsanları millet, coğrafyaları vatan yapan değerlerdir; bayraktır, marştır, milli günlerdir. Bu değerleri tartışmaya açarsanız kimliğinizi yitirir, tarihin tozlu sayfalarında bir “mazi” olursunuz. Anadolu, benliğini kaybedip yok olan milletlerle doludur. Bu coğrafyada güçlü kalmak istiyorsak; bizi biz yapan tüm milli ve manevi değerlerimize amasız, fakatsız sahip çıkmak zorundayız.
Peki, Neden Cumhuriyet?
Çünkü Cumhuriyet, egemenliğin doğrudan millete ait olduğu, yöneticilerin seçimle iş başına geldiği bir rejimdir. Demokrasi ilkesinin en çağdaş ve mantıklı uygulaması ancak cumhuriyetle mümkündür. Başında bir sultanın, despotun veya diktatörün olmadığı; halkın kendi kendini yönettiği sistemdir.
Büyük Önder’in ifadesiyle “Cumhuriyet, bilhassa kimsesizlerin kimsesidir”. Bu fikir, adı konmamış bir sosyal devlet anlayışını temsil eder. İnsanın kaderini başkasının insafına ve sadakasına terk etmemektir. Cumhuriyet eşitlik ve özgürlük rejimidir; monarşiler gibi ayrıcalıklar düzeni değil, kamunun yararını esas alan bir adalet yapısıdır.
Cumhuriyetin ve demokrasinin temeli ise siyasal erdemdir. Yani yurt sevgisidir, ülke çıkarını kişisel hırs ve ikbalin üstünde tutmaktır. Yasalara saygının bittiği, yönetim kadrosunun daraldığı ve eşitlik ilkesinin zedelendiği yerde rejim bozulur. Hukukun üstünlüğü yoksa, kitleler savrulmaya mahkûmdur.
Cumhuriyeti betonarme bir bina gibi düşünün. Onun gerçek değeri; içini demokrasi, insan hakları, adalet ve özgürlükle; dışını ise “Yurtta barış, dünyada barış” ilkesiyle nasıl donattığınıza bağlıdır. Eğer aksayan bir şey varsa, suç rejimde değil; onu uygulayanların tutum ve davranışlarındadır.
Büyük sosyolog İbn-i Haldun, devletlerin yenilenme ihtiyacından bahseder. Osmanlı Devleti zamanın ruhuna ayak uyduramadığı için tarihe mal olurken; Mustafa Kemal Atatürk ve milletimiz çağın ruhunu yakalayarak yeni bir devlet kurmuş ve onu Cumhuriyet ile taçlandırmıştır.
Rahmetli İzzet Baysal’a kurduğu üniversitenin açılışında “En büyük eseriniz açıldı, ne hissediyorsunuz?” diye sorduklarında, “Üniversite milletimindir, benim en büyük eserim onu var eden vakıftır” yanıtını vermişti. Atatürk’ün “Benim en büyük eserim Cumhuriyettir” sözünü de bu anlayışla okumak gerekir. Cumhuriyet olmasaydı, bugün gurur duyduğumuz hiçbir kazanım var olamazdı. Demokratik bir Cumhuriyetin ne denli büyük bir nimet olduğunu anlamak için etrafımızdaki coğrafyaya bakmak kâfidir.
Bugün de içte ve dışta milletimizin birliğini hedef alan oyunlar olabilir. Ancak sürekli “dış güçler” bahanesine sığınmaktan vazgeçmeliyiz. As olan iç bünyenin güçlü olmasıdır. Biz içeride bir ve beraber olduğumuz sürece, Atatürk’ün çizdiği akıl ve bilim yolunda ilerledikçe hiçbir güç bu millete diz çöktüremez.
Günün sonunda tüm olumsuzluklar gelip geçer, mazi olur. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.
Atatürk’ün o tarihi sözüyle bitirelim:
“Benim naçiz vücudum, bir gün elbet toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet yaşayacaktır.”
Cumhuriyet’le kalın, Atatürk’ün aydınlattığı yolda kalın. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramınız kutlu olsun!
