Yaşı epey ilerlemiş… Ayakta zor duruyor, konuşmakta zorlanıyor, sesi neredeyse çıkmıyor ama sahnede şarkı söylüyor.
Sen sahnede şarkı söyleme!
Allı pullu giyinmiş, sahnede yerini almış. Eminim kuliste arkadaşlarıyla tartışmış; suratı beş karış. Sesi ciyak ciyak şarkı söylüyor…
Sen sahnede şarkı söyleme!
Bursa’da amatör koro sayısı hakkında net bir veri bulunmamakla birlikte, çok sayıda Türk Sanat Müziği ve Türk Halk Müziği korosunun faaliyet gösterdiğini biliyoruz. Koro çalışmalarına sözüm yok; isteyen elbette şarkı söyleyebilir. Müzik ruhun gıdasıdır.
Ancak iş konser gününe geldiğinde, sahnede solo şarkı söyleyen bazı isimler var ki… Siz sahnede şarkı söylemeyin!
Sevgili koro şefleri, o bazı kişiler çok istese de, hatta “koro çalışmalarına katılmam” diye diretse de, lütfen konser günü onlara solo vermeyin. Bırakın pişsinler. Aksi hâlde kulaklar kanıyor.
Kabul ediyorum; amatör korolar müziğin en samimi alanlarından biridir. Ancak bu samimiyet, beraberinde önemli teknik ve yapısal eksiklikleri de getiriyor.
Amatör korolarda ses eğitimi genellikle sınırlı ya da düzensiz oluyor. Bunun sonucunda konserler, dinleyenler için adeta bir işkenceye dönüşebiliyor.
Bir diğer önemli sorun ise ses grupları arasındaki dengesizliktir. Amatör korolarda ses grupları çoğu zaman “kim nereye uyarsa” anlayışıyla belirleniyor. Bu durum, bazı seslerin baskın çıkmasına, bazılarının ise yetersiz kalmasına neden oluyor.
Bitmedi… Çoğu amatör koroda “fazla bireysellik” sorunu da görülüyor. Oysa koro, her alanda olduğu gibi ekip olmayı gerektirir. Bazı koristlerin kendini öne çıkarma çabası ya da diğerlerinden bağımsız söyleme eğilimi, şarkının tınısını parçalı ve dengesiz hâle getiriyor. Olan yine konseri dinlemeye gelenlere oluyor.
Durun… Tüm bu olumsuzlukları yazdım diye kızmayın. “Amatör korolar olmasın” demiyorum. Hepsi değersiz demiyorum. Aksine, bu koroların müziğe olan sevgiyi artırdığını biliyorum. İnsanları bir araya getiren ve kolektif üretimi teşvik eden çok önemli yapılar olduklarının da altını çiziyorum.
Ancak sorunların farkında olmak, çözümün ilk adımıdır. Düzenli ses eğitimi, bilinçli şef yönetimi ve disiplinli çalışma ile amatör korolar da oldukça nitelikli performanslara ulaşabilir.
Sonuçta mesele kusursuzluk değil, uyumdur.
Ve uyum, yalnızca iyi niyetle değil; aynı zamanda doğru teknikle mümkün olur.
